Onderweg kwam ik Fons, de broer van onze voorzitter Louis tegen, zodat we samen naar het vertrek wandelden.
In huize Bosveld was het een aangename drukte. De vele vrijwilligers waren allen in de weer om het de bezoekers zo aangenaam mogelijk te maken. Er was zelf een parking voorzien iets buiten het dorp. Van de vrijwilligers heb ik vernomen dat dit voor enige moeilijkheden heeft gezorgd. Ofwel was het gras te hoog, het was te ver naar het vertrek of de grond was niet egaal genoeg. Kwam er nog bij dat Louis de parkingwachter, moest uitleggen waarom de parkinggrond te koop stond, of het bouwgrond of akkergrond betrof en wat de prijs van dat hele stuk grond was. Misschien kan het bestuur ervoor zorgen dat de man van de parking, de volgende keer over de juiste inlichtingen beschikt.

Mark kwam me hier ook een boek laten zien dat me even van de wijs bracht. Hij liet me zwart op wit lezen dat de geruchten en gezegden, dat vrouwen die hun regels hebben geen mayonaise kunnen maken, fabeltjes zijn. Gedaan volgend jaar op de Mesa wat betreft dit onderwerp. Als er Vaartlandstappers zijn die nog zulke fabeltjes kennen dan mogen zij die gerust aan ondergetekende overmaken.

Rond 8.30 uur waren mijn wandelpartners er ook zodat we konden vertrekken. De afstanden waren zoals gewoonlijk 7, 14 of 21 km. De grootste afstand had twee controles, de 14 één en de zeven geen. Voor mij die de 21 km deed was  de eerste controle in het Broek in de blokhut Scheyvaert na 6,5 km. Dan een lus van 6,3 km met terug controle in de blokhut en het laatste stuk was een van 7.4 km.
Buiten het complex naar rechts, terug rechts op de straat en de wandeling kon beginnen. Na een tijdje langs de baan te hebben gelopen kwamen we voorbij een monster van een huis (is dit van een Vaartlandstapper? Dan mijn welgemeende excuses) en dan het Broek ingetrokken. Zoals reeds in vroegere verslagen vermeld, is een wandeling door het domein ’t Broek in elk jaargetijde een andere belevenis. Nu ook was het prachtig en de mist die over het water van Hazewinkel lag was feeëriek. Hier ook probeerde een eenzame roeister onder toezicht van haar coach op de juiste manier een kajak te besturen.
Na rond de plas te zijn gelopen was er aankomst in de blokhut. Hier waren andere vrijwilligers die de vele wandelaars goed gemutst en met een lach hielpen. Iets om te drinken, iets om te eten, en weer op weg voor de lus van 6,3 km. Deze lus was werkelijk prachtig. We liepen langs de taverne het Fonteintje, via een zeer lange en mooie dreef even uit het Broek, terug in het Broek aan de Boskapel en via kleine paadjes en wegeltjes terug naar de controle. Van mijn wandelvrienden heb ik niets dan lof gehoord over deze lus. Proficiat Leo, ze was zeer mooi.
Dan het laatste stuk van de wandeling bracht ons via het Broek tot aan de dijk van de Zenne. Op dit punt komt de Zenne samen met de Leuvense vaart en  de Dijle. We vroegen ons echter af waar de Rupel toch gebleven was. Dit raadsel loste zichzelf wat verder op aan de hand van een plan. Blijkt dat de Rupel ontstaat door de samenvloeiing van de Nete en de Dijle. Goed om te weten. Het is hier dat deze wandeling haar naam heeft gekregen. Langs de stroom bloeien in al hun pracht de balsemienen. Bloemen van een mauve of een andere kleur die de dijken een heel apart uitzicht geven. Dan via een me reeds gekende weg naar de aankomst. Het was een mooie wandeling in zeer goed wandelweer. Iedere vrijwilliger deed zijn uiterste best zodat elke wandelaar, die hier kwam wandelen, tevreden is huiswaarts gekeerd. Proficiat  aan het bestuur en de ganse ploeg omdat alles zo vlot is verlopen.  Den deze hier is alvast tevreden naar huis gegaan met in zijn achterhoofd de gedachte dat hij toch maar geluk heeft om in zo'n goede wandelclub te zijn.                                                              

Tot ziens en tot het volgende verslag van een wandeling.

Jos Wens