Na een eerste zee geslaagde jubileumreis naar Oostenrijk in 2007, besloten de Vaartlandstappers in augustus 2008 voor een tweede keer naar Mühlbach am Hochkönig te trekken voor een achtdaagse wandelvakantie.

1^e dag  zondag, met de bus naar Oostenrijk:

Het liedje klinkt zo, ‘t is weer voorbij die mooie zomer. Het moet echter klinken als, ’t is weer voorbij die mooie reis naar Oostenrijk. Voor ons , Dora en Jos, de eerste keer dat we met de Vaartlandstappers een groepsreis doen. Voor Dora een allereerste bezoek aan Oostenrijk, voor mij een van de vele. Inderdaad, in 1958 was ik voor de eerste maal voor 3 weken in de omgeving van Wenen, en met de bus reed ik heel veel op pendel naar Oostenrijk.  Nu echter gaan we met de Vaartlandstappers  voor een wandelvakantie in Salzburgerland. Wij verblijven in het hotel Alpenrose in het stadje Mühlbach. Het vertrek was schandalig vroeg. De eerste opstap was in Tisselt al om 05.00 uur. De laatste, de onze, op 06.00 uur aan het benzinestation op de Dendermondsesteenweg. Om tot daar te geraken konden we gelukkig rekenen op onze zoon Alain die ons gebracht heeft. Dan op de bus ( die op tijd was), een goede morgen aan iedereen, en het ons dan gemakkelijk maken voor de lange reis naar Oostenrijk. Via de snelwegen over Antwerpen, Hasselt, Genk, Maaseik, Heerlen naar Duitsland. Via Aken naar Koblenz ( een mooi  zicht op de Rijn ) verder naar Stutgart, Munchen,  Rosenheim en zo naar de Oostenrijke grens. Eens op Oostenrijks grondgebied was het niet meer zo ver, en vlug nadat we Bisschopshoven waren gepasseerd vonden we de afslag naar Mûhlbach. Onderweg hadden we een plassto om 8.30 uur ( 170 km) te Bad Camberg. Hier vervoegde Rudy, de chauffeur,  ons. Hij zou de ganse reis bij ons zou blijven. De chauffeur Jos, die ons tot hier had gebracht,  keerde van hier huiswaarts. Verder hadden we nog plasstoppen om 11.00 uur  ter hoogte van de Hockenheimring, rond 13.30 te Gruiningen op 377 km van onze bestemming en een  laatste stop in Vetersstatten  om 16.20. Vanzelfsprekend waren het niet enkel plas stoppen, maar konden we ook onze benen even strekken en de inwendige mens versterken. Mooi was hier dat het ticket dat we kopen moesten om naar de toiletten te gaan, kon ingewisseld worden aan de kassa bij een bestelling. Rond 18.45 uur kwamen we dan aan het Alpenroos hotel. We hadden nog de tijd om onze bagage naar de kamers te brengen en ons wat te verfrissen.  Na een welkomstwoord door de hoteluitbater, gids en vriend Rupert met zijn echtgenote Margrit  konden we aanschuiven voor het avondmaal. Dit was steeds  soep,  saladebar, een hoofdschotel en dessert. Voor de eerste maaltijd hadden we een typische Oostenrijkse schotel, namelijk Wienersnitzel.  Heel laat is het de eerste avond niet geworden. Iedereen was reeds vroeg op,  en de vermoeidheid van de busreis speelde ons allen parten. Wij, en ik denk wel iedereen, hebben als een roos geslapen. Er stonden zes wandeldagen op het programma en iedereen wou er uitgerust aan beginnen.

2^e dag maandag en eerste wandeldag

Na een goede nachtrust waren we om 08.00 uur beneden precent in de eetzaal voor het ontbijtbuffet. Het was zeer uitgebreid en gevarieerd en voldeed voor iedereen. Met Rudy de chauffeur was  overeen gekomen dat we onze wandelschoenen in de koffers van de bus zouden laten. Afspraak dus om 09.00 uur aan de bus voor  onze eerste wandeling, Er werd normaal gewandeld in twee groepen. Groep A betrof de wandelaars die zouden wandelen onder leiding van Ruper ten de grootste en zwaarste wandelingen zouden doen. Groep B   zou wandelen onder leiding van Rudy en het rustiger aan doen We begonnen met een stadswandeling. Enfin, zo was het toch verleden jaar. Nu echter was het totaal anders. Na het gedenkteken te zijn gepasseerd van Sepp Bradl, de eerste wereldkampioen van Oostenrijk in het schansspringen, trokken we de bergen in. Na een riviertje te hebben overgestoken was het vlug steil omhoog. Hier hadden veel Vaartlandstappers reeds moeilijkheden. Er moet echter bij gezegd worden dat iedereen op zijn eigen tempo  boven is gekomen. Na nog een stukje bergop kwamen we  bij de club Aldriana, een vakantiebestemming van de touroperator Neckerman.  Zij die niet meer verder wilden gingen hier, via een niet al te moeilijke weg, naar beneden. De andere gingen nog verder bergop tot aan de forellenvijver. We hadden toen een 6 km afgelegd. Afspraak was er voor iedereen in het hof Lederen voor een verfrissing. Voor dit hof, dicht tegen de rijbaan, stond een zeer mooie wegwijzer met vele verre bestemmingen in vogelvlucht vermeld. Er stond oa.  Sydney 16.200 km, Anchorage 8000 km en Athen 1350 km. Daarna terug naar het hotel waar we mooi op tijd waren voor het buffet. Dit was de eerste dag in de prijs inbegrepen. Op 13.45 uur dan, met de bus naar Birgkan Haus.  Groep A  ging hier bergopwaarts naar de Stegmoosalm op 1450 meter hoogte. Groep B, werd  naar daar gebracht. Aangezien ik steeds met de groep A ben mee geweest, zullen de meeste beschrijvingen van de tochten over de groep A gaan. Dora, mijn echtgenote heeft meestal met groep B mee geweest en wat ik daar over schrijf  komt uit haar reisverslag. Groep B ging met Rudy langs een gemakkelijke weg naar beneden om daarna met de bus naar het hotel te rijden. Groep A ging nog verder bergop  om daarna dwars door weiden en langs een viertal hutten waaronder de Bergalm en de Koppalm hut verder af te dalen. We konden genieten van schitterende vergezichten op het Hochkönigmassief met de Hogkönig met zijn 2941meter als hoogste punt. Tijdens de afdaling werd ons op zeker moment de weg versperd door een aantal koeien. Dit zouden we in de komende dagen wel meer meemaken. Om 17.45 uur waren we terug in het hotel en hadden een 9 k afgelegd.  Wegens het goede weder was er om 18.30 uur buiten op het terras een BBQ. Daarna nog wat gezellig bijeen zitten, totdat iedereen op  tijd zijn bed opzocht.

3^e dag dinsdag en tweede wandeldag.

 Om  08.00 uur  weg met de bus. Wegens het warme weer werd het programma aangepast en hadden we vandaag ontbijt in de bergen. Op een open plaats had Rupert en Margrit de tafels gedekt, het vuur aangestoken en werd ons brood met spek en eieren en charcuterie gepresenteerd. De Een appart gedekte tafel stond vol met taarten. Deze waren voor de verjaardag van Mark. Hij werd die dag 43 jaar oud. Er werd gezongen van lang zal hij leven, kussen uitgedeeld en handen geschud. De taart  werd genuttigd en de door Rupert uitgedeelde schnaps gedronken. Rupert  speelde zelf nog enkele leuke deuntjes op zijn “ trekzak “ , en gaf  uitleg over de prachtige omgeving.
Na het eten, netjes alles opruimen en wegbergen en terug naar de autobus. Deze reed naar Jausenstation Liebenalm alwaar de verdeling gebeurde in twee groepen. Groep B ging via een gemakkelijk pad naar Ruhalm. Toch niet zo gemakkelijk omdat Fons tussen twee bomen, die dwars over de weg lagen,  gevallen is. Zonder erg, alleen wat schaafwonden.  Maar ook de behuizing van zijn foto toestel werd gescheurd. Op de alm hadden ze een prachtig uitzicht over de omgeving. Na de nodige rustpauze terug naar beneden. Hierbij is Bernadette  ten val gekomen ( uitgeschoven over losse stenen ). Echter ook zonder erg. Beneden dan terug in de bus en naar het hotel. Groep A begon aan een steile klim onder leiding van Rupert richting Wastlehöhe en Sünhuttl op een hoogte van 1843 meter. Het tempo lag niet te hoog, zodat iedereen redelijk kon volgen. Regelmatige stops zorgden ervoor dat we niet van elkaar gescheiden werden. Onderweg hadden we de gelegenheid om half wilde paarden te zien. Dicht tegen de Sünhuttl was het echter toch voor sommigen te vee. Deze konden dan via een goed begaanbaar pad rechtstreeks naar de Sünhuttl . Hier zouden ze ons opwachten aan de vijver. De andere klommen over een omheining  en gingen nog geruime tijd bergop om uiteindelijk het hoogste punt, de Wastlehöhe  ( 1843 m ) te bereiken. Hier werd de traditionele schnaps en  het alom gekende ( voor mij was het echter de eerste maal ) birg heil geroepen. Dit wil zoveel zeggen als proficiat omdat je de top hebt bereikt.  Prachtig was hier het uitzicht. Waar men ook keek in een boog van 360 graden, men had ogen te kort om al deze pracht in zich op te nemen. Na de dronk daalden we af richting vijver om de rest van groep A te vervoegen. Deze waren natuurlijk reeds geruime tijd ter plaatse  en hadden het geluk gehad om enkele marmotten te zien. Samen  daalden we nu af en via de Tiergartenalm kwamen we aan in de Dientalm voor de maaltijd. Het was toen al ongeveer 13.30 uur. Rupert ging ons hier verlaten omdat hij om 14.00 een afspraak had in het hotel. Voor zij die niet meer te voet verder wilden had Rupert de bus laten komen. Een dertien Vaartlandstappers gingen het avontuur tegemoet en wandelden te voet ( via de beek Mühlbach , waar  het dorp naar is genoemd ) terug  naar het hotel . Na nog een drankstop in het hof Lederen kwamen we tenslotte aan in het hotel, ruim op tijd voor het avondmaal. Deze maal kregen we hert met rode kool op het menu en chocoladepap als dessert. Na het eten werd er door Lut teksten van Vlaamse liedjes uitgedeeld. Daar de meeste Vaartlandstappers hun kelen goed hadden gesmeerd met bier en wijn, begonnen ze onmiddellijk te zingen. Leuk was dit, alhoewel ik eerlijk moet zijn en bekennen dat ikzelf bijna niet meegezongen heb. Ik zing namelijk vals, en nog geen klein beetje. Normaliter wordt ik gevraagd om te komen zingen tegen het sluiten van de feestelijkheden. Dan is men er zeker van dat iedereen vlug buiten is. Er werden ook leuke moppen verteld door Marie-Jeanne en mezelf.  Nicole plaatste de kroon op de avond door ons te vergasten op enkele mooie operette melodieën. Wat kan zij toch mooi zingen. Het was een zeer geslaagde dag en avond en iedereen ging meer dan tevreden slapen.    Groep B wandelde10.900 km en groep A 16.00 km.

4^e dag woensdag en derde wandeldag:

Vandaag heeft de zon ons in de steek gelaten. Het had gedurende de nacht geregend en het was zwaar bewolkt. Toch hielden we ons aan het programma. Groep B  ging te voet tot aan de kabelbaan om met deze naar boven te gaan. Boven zat alles echter in de mist. Na een pauze in de Karbachalm ( 1562 m ) ging een kleine groep proberen tot aan het kruis op de Sneeberg  te geraken. Tevergeefs. Het weer was te slecht, veel te veel mist met zicht nul. Iedereen bleef dan maar in de alm wachten op groep A. Deze 11 wandelaars groot,  was te voet vertrokken vanuit het hotel om zo te top van de Sneeberg  (1921 m ) te bereiken. Het eerste halfuur viel het nogal mee. Het was droog en redelijk warm. Toen we echter de hut van Rupert bereikten was het hard aan het regenen. Na een korte pauze trokken we door een bos, dat aan Rupert toebehoorde , bergopwaarts. Het bleef maar regenen, het zicht was slecht evenals het pad dat onder de regen te lijden had. We waren allemaal doornat, buiten door de regen, en onder het regenpak door de regen en het zweet. Treffend was dat toen we in de nabijheid van het kruis op de Sneeberg waren, we enkele koeien tegen kwamen. Deze beesten waren er ook in geslaagd om tot aan de top te geraken. En dan was het zover. Na een tocht van drie uur bereikten we het kruis. Na wederzijdse felicitaties  was het weer tijd voor birg heil. Inderdaad, Rupert had gedurende de ganse klim  de fles schnaps gedragen. Boven op de berg was het koud en guur ( het echte kruis stond op een hoogte van 1931 m ) zodat we besloten om vlug af te dalen naar Karbachalm. Een afdaling door de mist. Geen 20 meter ver konden we zien. Gelukkig was het steeds naar beneden en na enige tijd bereikten we de kabelbaan. Het was 12.30uur.Daar zaten alle Vaartlandstappers ons op te wachten. Alle stappers waren doorweekt en de meeste hadden zo slim geweest om droge kleren mee te brengen. Echter niet deze man. Alle droge kleren lagen veilig en droog in het hotel. Ik heb me dan maar gedroogd met enkele handdoeken die ik in mijn rugzak had zitten. Na een warme drank en iets om te eten werd het tijd om terug naar het hotel te gaan. Aangezien we nog steeds regende en we in de wolken zaten met zicht nul, besloot Marc dat we allen   met de kabelbaan naar beneden zouden gaan. Dit ging in ieder geval een stuk sneller en comfortabeler dan op de heenreis. Beneden terug naar het hotel, iets droog en warm aantrekken en terug op weg. Inderdaad, de regen had opgehouden en het was warm en droog. We zouden een wandeling maken naar de Pausalm op 1050 meter hoogte. Het was niet te ver  en langs een goed begaanbare weg. Na een half uurtje klimmen bereikten we de Paus alm. Het was er mooi en gezellig toeven en we bleven er dan ook geruime tijd zitten. Daarna terug naar het hotel voor het avondmaal. Deze maal hadden we verschillende soorten vlees. Heel lekker. Na het avondeten hadden de Vaartlandstappers  een attractie voorzien. Namelijk een muzikant met een accordeon. Deze man speelde op sublieme manier gekende en ongekende wijsjes en had ook verschillende attracties in petto. Zoals een ronde dans, een spel met muziek, een stoelendans en iets erotisch met een deegrol. Nicole liet ons ook nog een staaltje van haar muziekaal talent horen en tegen 22.00 uur hadden de meeste het wel bekeken en gingen naar hun kamer voor een welverdiende rust. Groep B wandelde 10.290 km en groep A deed  18.00 km.

5^e dag donderdag en vierde wandeldag:

Vandaag reden we met de bus naar St.Veit. Groep B zou onder leiding van Rudy, een gemakkelijke  weg nemen. Eerst langs links, de  andere kant rond de berg tot aan de Pausalm, en dan klimmen naar de Pronebealm. Voor deze groep zou het echter anders lopen dan verwacht. Rupert had wel aan Rudy de te volgen weg uitgelegd, maar waarschijnlijk niet in voldoende mate. Dit had tot gevolg dat de wandelaars van groep B om zeker ogenblijk de verkeerde route namen. In feite volgden ze dezelfde weg als deze van groep A. De vergissing ( zo bleek later ) lag aan het kruispunt van een kleine kapel waar twee wegwijzers naar de Pronebealm  stonden. Eentje goed zichtbaar ( de verkeerde ) en eentje iets weggestopt ( de juiste ). In ieder geval zijn ze niet verloren gelopen, daarvoor waren er meer dan genoeg wegwijzers.  Nicole die met Dora regelmatig voor de groep uitliep riep op zeker moment, het zal nu wel achter de volgende bocht liggen. Dit is wel vele malen gezegd. Op zeker moment riep Nicole, daar is het want ik zie parasols. Dat was dan wel een recreatie plaats, ongeveer halverwege de wandeling. Ze bleven dan maar bochten nemen tot op zeker ogenblik  de twee groepen ( tot grote ontstentenis van Rupert ) elkaar tegen kwamen. Eind goed alles goed, via een moeilijke afdaling zijn dan beide groepen aan de Pronebealm aangekomen.  Groep A met Rupert zou de grote wandeling doen. Dit via een groot deel langs een weg op de berg. Dan  omhoog langs een klein pad tot aan het kruis van Hochglocker op 1590 meter. Boven was er alweer het fantastische panorama, en natuurlijk ook het al gekende Birg heil. Typisch aan dit kruis was wel dat er enkele relaxstoelen ter plaatse stonden die dan ook onmiddellijk door enkele wandelaarsters in gebruik werden genomen. Daarna afzakken naar de Pronebealm op 1274 meter. Daar zouden we dan rendez - vous hebben met de wandelaars van groep B. Wij daalden af langs de andere kant van het kruis, kwamen weer op de weg en hadden zo een ontmoeting met de Vaartlandstappers van groep B. Eind goed al goed zoals gezegd, en na een goede maaltijd en een drankje ( het heeft hier wel extra lang geduurd voor deze geserveerd werden) vervolgden we onze weg naar de Pausalm. Hier bleef een deel van de groep nog even in de zon nagenieten, terwijl het andere deel naar het hotel wandelde. De volgende dag was voor een zestal onder ons een zeer zware dag, zodat er ’s avonds na het eten, vanavond was dat varkensvlees met puree, enkel nog wat nagekeuveld werd en daarna vroeg naar bed. Groep B wandelde 16.920 km en groep A 15.900 km.

6^e dag vrijdag en vijfde wandeldag:

Vandaag ging iedereen, uitgezonderd zes Vaartlandstappers,  naar de Gollinger Wasserfall. Eerst even met de bus en dan aan de waterval een flinke wandeling. Dit omdat men  ( op aangelegde paden en bruggen ) een gans parcours naast de waterval kon wandelen. Het was heel mooi en iets heel anders. Na dit bezoek reden we met de bus naar de Koningssee, gelegen in Duitsland. Hier konden zij die dat wilden met een boot een rondvaart maken op het meer, wandelen langs de winkeltjes of genieten van het mooie weer op een terras. Hier wachten we ook op de zes stappers die vroeg in de morgen vertrokken waren.  Deze zes wandelaars wandelden vandaag onder de deskundige leiding van Rupert Van Maria Alm naar het Riemanhaus, om daarna verder af te dalen tot aan de Koningssee. De zes  waren buiten Rupert :  Lut ( als enige vrouw en onze Benjamin ), Jan , Willy, Louis , Marcel en ikzelf Jos als oudste van het stel. We hadden ontbijt om 04.00 s’ morgens en dan met het busje van Rupert naar Maria Alm. Rudy vergezelde ons want hij  moest het busje terug naar het hotel brengen.  Achteraf bekeken was deze rit misschien wel het meest spectaculaire van de dag. Rupert reed op zijn Oostenrijks, dwz. snel, hard en rukken aan het stuur in de bochten Hij remde meer dan eens plots omdat hij dacht een of ander wild te hebben gezien. Ondanks deze rijstijl ( enkele werden licht wagenziek ) zijn we toch veilig op het vertrekpunt geraakt.  Om 4.55 uur begonnen we dan aan de beklimming. We vertrokken op een hoogte van 1105 meter en moesten uiteindelijk naar het  Riemanhaus op 2177 meter hoogte. Een beklimming van meer dan 1000 meter. Na afscheid genomen te hebben van Rudy, zette Rupert zich aan de kop van ons groepje. Lange een redelijk goed begaanbare weg ( echter met een stijgingsprocent van 25 % ) zette hij er goed de vaart in. Het was nog donker maar toch konden wij de weg goed onderscheiden. Na lange tijd stappen langs deze weg vond Rupert het genoeg en trok resoluut de rotsen op. Het was klimmen en klauteren, zweten en hijgen en afzien, maar het was o zo prachtig toen het wat lichter werd. Adembenemend was het toen we de zon achter de bergen zagen opkomen. Dit, in samenwerking met enkele laaghangende wolkendekken maakten er iets surrealistisch van. Het was als het ontstaan van de wereld. Het is voor zulke panorama’s dat we dit doen. Hiervoor zagen we af en zijn we zo vroeg opgestaan. En steeds maar klimmen. Verschillende keren hebben we gedacht dat we niet verder konden, maar steeds was er wel een pad dat we konden volgen. Sommige beveiligd met een kabel, andere gemaakt als trappen. En dan de beloning. Om 7.20 uur, 40 minuten vroeger dan voorzien, waren we dan eindelijk in het  Riemanhaus. De panorama’s vanaf hier sloegen alle records. Natuurlijk samen met de voldoening dat we boven waren. In het haus konden we genieten van een welverdiende rust, een zeer grote tas thee of koffie en een ontbijt. Rupert, als een volleerde bergbewoner legde zich vlug languit op een bank om een dutje te doen.  Tussen 8.030 en 9.00 uur vertrokken we dan voor het volgende deel. Eerst nog even een twintig meter hoger klimmen, en dan een lange afdaling naar de Koningssee. We wandelden langs de Europese wandelweg E10. Het landschap was wondermooi. Rotsen en bergen, en nadat we een stuk lager kwamen, hier en daar een mooie bloem en wat mosgras. Woorden schieten hier tekort om de pracht van deze wandeling te beschrijven. Rond 11.00uur aankomst in het Karlingerhaus, op 1631 meter hoogte en reeds gelegen in Duitsland. Hier hadden we  weer een rustpauze en de mogelijkheid om iets te eten en te drinken. Hier ook vond Rupert weer een lege bank waar hij zijn dutje kon doen. Om 12.00 dan terug vertrek voor de laatste etappe van deze wandeling. Via een zeer mooie kloof, die Saugasse, afdalend langs een bergwand, over paden met S bochten naderden we stilaan de Koningssee. Door het bos hoorde we reeds het lawaai van een waterval. Deze monde uit in de Koningssee die we inderdaad wat later door de bomen konden zien. We naderden het einde van de wandeling en kwamen eindelijk  op het strand van de Koningssee. Rupert was hierop voorzien want hij had zijn zwembroek bij zich. Hij was dan ook de enige die een zeer frisse duik in het meer nam. Het water was ijskoud natuurlijk. Na Rupert zijn bad wandelden we verder tot Sint Barteloma.  We waren hier op een hoogte van 603 meter. In afwachting van de boot tot aan de aanlegsteiger in de Koningssee dronken we allen nog een frisse pint en konden we nog iets eten. De eerste Vaartlandstappers die ons welkom toezwaaiden was Hans met zijn lief -Elfi. Om 16.15 de boot op voor de laatste en gemakkelijkste trek van de dag. Iets heel anders dan wat we  de ganse dag hadden gedaan. Bij onze aankomst aan de steiger stonden er reeds vele Vaartlandstappers ons op te wachten om ons proficiat te wensen en ons de laatste 200 meter tot aan de bus te vergezellen. Hier stond de rest en we werden ontvangen als helden op applaus, handdrukken en kussen. Fier waren we allen voor de prestatie die we hadden geleverd. Allen de bus in en op weg naar het hotel voor een welverdiende rust. Het avondmaal  vandaag  was gefileerde forel op een bedje van spinazie. Ook vandaag op tijd in bed want ik was  moe. Groep B deed vandaag3,75 km en groep A 25 km.

7^e dag zaterdag en zesde wandeldag:

Vandaag was er terug regen. En heel veel regen. Wij zijn toch vertrokken met de bus richting Arthurhaus voor een wandeling naar de Mitterbergalm. Een deel van ons bleef in de bus zitten ( de slimsten ) en de andere liepen door de regen weg. Onderweg kregen we uitleg van Rupert over een natuurlijke springschans, stonden we even samen voor een groepsfoto, en liepen dan verder richting  Windraucheggalm ( 1470 m ). Hier zaten we allen terug gezellig samen en konden we even bekomen van de regen. Want deze bleef maar neervallen. De zotsten onder ons wilden dan nog via de Ertzweg  ( gekend om zijn vroegere kopermijnen )   te voet terug naar het hotel. Dit werd echter  afgebroken door de hemelsluizen en we stapten allen op de bus die ons  naar het hotel reed. Hier namen we dan een lunch om in de namiddag een gezellig samenzijn te hebben. Marc en Rudy hadden twee sketsjes  voor bereid die heerlijk in de smaak vielen.  Dit van de twee freaking piano brothers  en deze van de haarkapper Figaro. Er werden ook nog moppen verteld door Marie-Jeanne, Jos en Dora en Rupert zorgde voor een appelstrudel met koffie of thee. Toen er plotseling twee, ons totaal ongekende heren, de zaal kwamen binnen vallen. Bleek dat die er ook verleden jaar bijwaren en ze hielden eraan om ons terug een goede dag te komen wensen.Het waren de twee kleine mannekens. Hilariteit alom zoals die twee buiken , later bleken de gezichten van die heren de beschilderde buiken te zijn van Marc en Rudy, al schuddend door de zaal wandelden. Voor Marc en Rudy een heel karwei , want   op het einde kwamen ze nat van het zweet uit dat pak. Rupert en Margrit hadden nog een afscheidswoordje en een bedankje en niet te vergeten een schnaps. Toen was ook deze namiddag voorbij. s’ Avonds was er kip in roomsaus met pasta en kregen we de genomen foto’s van Rupert en Marc reeds te zien. Er was een omhaling voor Rudy, onze chauffeur en voor het personeel van het hotel. En dan ging ook deze laatste avond vlug voorbij en iedereen was op tijd in zijn kamer want er moest nog gepakt worden. Groep B wandelde 3.32 km en groep A 6 km.

8^e dag zondag terugreis met de bus:

  Om 6.15 uur moesten de valiezen reeds naar beneden zodat ze in de koffers van de bus konden geladen worden. Om 06.30 uur ons laatste ontbijt in hotel Alpenrose. En dan afscheid van Rupert, Margrit en iedere medewerker. We hebben een gezellige week doorgebracht in dat hotel. De service was uitstekend en de verzorging zeer goed. We kijken en denken dan ook met plezier terug naar deze week. De terugreis was het omgekeerde van de heenreis en is een noodzakelijk kwaad om terug thuis  te komen. Gelukkig was er Rudy en Jos de chauffeurs om ons veilig heen en terug te brengen. Waarvoor onze welgemeende dank. Hier eindig ik het verslag van de Oostenrijk reis. Het was de eerste keer dat Dora en ik met een groep op reis gingen. We waren er wat bang voor maar daar was geen reden voor. Zoals reeds vroeger gezegd zijn de Vaartlandstappers een groep vrienden waarmee het gemakkelijk omgaan is en waarmee men gezellig kan vertoeven. Onze herinneringen aan deze reis koesteren we met liefde en plezier. We danken iedereen die is mee geweest en die elk op hun manier, er toe hebben bijgedragen dat wij een onvergetelijke vakantie hebben gehad. Natuurlijk dank ik ook Marc en Lut die er voor gezorgd hebben dat alles op rolletjes liep. Ik dank hier ook Louis  want zonder zijn notities zou het mij onmogelijk zijn geweest alles zo gedetailleerd weer te geven. Bedankt Louis.

Twee zeer tevreden Vaartlandstappers

Jos en Dora