Op zaterdag 4 oktober 2008 organiseerde Aktivia naar halfjaarlijkse traditie haar algemene vergadering.
Elk jaar worden door de federatie vier mensen opgenomen in de prestigieuze 'Orde van de Wandelaar'.
In de categorie 'Bijzondere clubverdienste' werd dit jaar meer dan terecht verkozen ons aller voorzitter Louis Doms.
Hierna vind je de inleiding, uitgesproken tijdens de viering en daarna de toespraak van Louis.

Namens de hele bestuursploeg alvast een dikke proficiat, Louis...

Categorie Bijzondere clubverdienste

De wandelsport staat bol van figuren die bijzondere clubverdienste hebben. Laat het mij zo stellen, iedereen die zich ten dienste stelt van anderen, die zijn vrije tijd opoffert om anderen toe te laten aan hun geliefde sport te doen, verdient om hier naar boven te mogen komen.

Maar, dit is vanzelfsprekend onbegonnen werk. Het was ook om die reden dat AKTIVIA vorig jaar t.g.v. het 35 jarig bestaan alle clubbestuurders met een aantal jaren dienst heeft gehuldigd.

Vandaag huldigen we een man die mogelijks niet zo gekend is buiten zijn eigen woongebied, iemand die niet altijd opvalt, iemand die niet zozeer het hoge woord wil voeren, maar iemand die weet wat moet gedaan worden, die een probleem kan detecteren en een oplossing geven, die verzoening hoog in het vaandel draagt én die toch een leider-figuur is.

Onze laureaat zit met een zwaar probleem, hij weet nl. niet wie hem voorstelde voor de Orde. Hij hoopt dat wij dit nu zullen bekend maken maar … dit doen we vanzelfsprekend niet. Wij kunnen wel zeggen dat meerderen de kandidatuur voordroegen.

Toen we onze man leerden kennen, nu zowat 10 jaar geleden, aanzagen we hem reeds als een iets oudere man. Maar hij was toch altijd zo bezig. Alhoewel niet rechtstreeks bij de werking van de federatie betrokken mochten wij toch op hem herhaald een beroep doen om een handje toe te steken bvb. bij het verdelen van Marching en andere AKTIVIA materialen.

Onze man kwam aan het roer van zijn club toen het er niet goed draaide. Ergens spreekt hij zelf van een zinkend schip. Maar door inzet, rustig voort werken, doorzetting,… heeft hij van die club een bloeiende vereniging gemaakt. Hij heeft jongere mensen aangetrokken om hem bij te staan in het bestuur én op de organisaties, hij heeft gesleuteld aan alles en nog wat om er een echte wandelclub van te maken. En hij heeft er altijd achter gestaan dat het een V.W.J.L., thans AKTIVIA club bleef.

Wie is die lauraat nu? Wel, hij is voorzitter van De Vaartlandstappers uit Willebroek en luister naar de naam van Louis Doms.

Geachte heer voorzitter,

Beste leden van de Raad van Bestuur,

Beste vrienden collega’s bestuurders,

Dames en Heren,

Bijzonder groot was mijn verbazing toen ik op vrijdag 19 september na mijn tweede wandeling van ongeveer een zestal kilometer in mijn herstelperiode terug thuis arriveerde en in de brievenbus ging kijken en drie brieven aantrof. Eén van de kliniek, dat was een rekening en dus minder plezant. Eén van Ivarem, dat is voor het huisvuil en één van Aktivia. Deze brief was niet op naam van de club, maar persoonlijk aan mij gericht. Wat kon dat zijn? Vanzelfsprekend was ik nieuwsgierig want nu bijna alles langs elektronische weg gaat was mijn verwondering nog groter.
Na een vluchtige blik moest ik mij even in mijn zetel zetten. Ik was onderscheiden in de categorie “Bijzondere Clubverdienste”. Dit kon ik niet geloven. Ik heb er een slapeloze nacht aan overgehouden. Ik begon mezelf vragen te stellen hoe is die eer mij te beurt gevallen. Wie heeft mij voorgedragen?

In de jaren tachtig ben ik samen met mijn echtgenote en een bevriend paar beginnen wandelen. Op zondagmorgen reden wij met de wagen naar een bestemming in het Duitstalig landsgedeelte of de Ardennen, gewapend met stafkaarten en de wandelboekjes van Julien van Remoortere. Het waren altijd twee wandelingen per dag, in de voormiddag een wat kleinere en in de namiddag een grotere, met soms in de zomermaanden nog een kleine na zes uur.
Dit hebben we zo enkele jaren gedaan maar zijn er mee gestopt omdat we dikwijls voor verassingen kwamen te staan.

Hierna zijn we als individuelen beginnen deelnemen aan door clubs georganiseerde wandelingen. En zo zijn we in contact gekomen met de vorige en eerste voorzitter van de Vaartlandstappers, Vincent van Cauteren. Vincent was klant bij ons en kwam regelmatig vragen om lid te worden van de club met de voordelen die er aan verbonden waren.
Zo ben ik begin jaren negentig lid geworden van de Vaartlandstappers. En van het één kwam het ander. Bij activiteiten van de club was ik er altijd bij om een helpende hand toe te steken.

Tijdens het clubfeest van 1998 sprak Jos Broothaerts, onze toenmalige penningmeester, mij aan en zei: “Louis, nu je met pensioen gaat, zou je de ideale man zijn om het voorzitterschap op U te nemen”. Ik zegde: “Jos, ik ben net uit alle besturen uitgegaan om rustig verder te doen, wat zou ik mij nu weer iets gaan aantrekken”.
Jos was toen al ziek en de club zat zonder voorzitter. Vincent had het zinkend schip verlaten, en het was maar aan het rondzwalpen. En door toedoen van mijn vrouw die zei: “ Louis, als je daar goesting voor hebt, moet je dat doen. Ik hou je niet tegen”, heb ik het voorzitterschap voorlopig aanvaard met de vraag om te zorgen voor jongeren mensen.
Gelukkig heeft mijn vrouw mij altijd gesteund, alhoewel ik soms wel eens moest horen dat de Vaartlandstappers altijd voorrang kregen.

Negen jaar terug heb ik hier in deze prachtige zaal mijn eerste algemene vergadering bijgewoond. Ik stond hier toen als kersverse voorzitter ook op dit podium.
Men had mij gevraagd om het beeldje in ontvangst te nemen van de Orde van de Wandelaar dat bestemd was voor Jos Broothaerts die toen al aan zijn ziekbed gekluisterd was. 's Zondags ben ik het beeldje gaan overhandigen in het ziekenhuis aan Jos. Spijtig heeft hij er niet lang kunnen van genieten, een veertiental dagen later is hij overleden.

Nu negen jaar later sta ik hier weer om zelf gehuldigd te worden in de categorie “Bijzondere Clubverdienste”. Ik weet nog altijd niet waar ik deze eer aan verdiend heb. Het zal er waarschijnlijk mee te maken hebben dat ik het zinkend schip terug in de goede vaart heb gestuurd en samen met mijn bestuursleden terug een gezonde club heb kunnen uitbouwen.

Dank voor dit alles!

Mag ik hier ook eens mijn groot respect uitdrukken voor alle bestuursleden van wandelclubs. Want men moet toch op en top een idealist zijn om zich volledig belangeloos in te zetten voor de wandelaars. Men krijgt niet altijd het verdiende respect voor het werk dat men doet, en dikwijls nog het deksel op zijn neus. En dit geldt voor iedereen, ook voor de mensen van de federatie.

Lof ben ik ook verschuldigd aan mijn echtgenote. Zij heeft dan ook een grote verdienste in de waardering die mij hier te beurt valt, spijtig dat ze er niet bij kan zijn wegens gezondheidsredenen. Ik ben haar dan ook veel dank verschuldigd voor de enorme vrijheid die ze me geeft, om mijn voorzitterschap en mijn geliefde sport te beoefenen.

Tenslotte dank aan u allen, dames en heren, bestuurders en leden van de federatie.

Louis Doms