Dag lieve mensen allemaal,

Eigenlijk wou ik die dag 14 km stappen. Maar omdat het de avond tevoren nogal laat was geworden deed ik de kortste afstand want daarna werd ik nog verwacht op een feest !

IK HEB 7 KM SCHOONHEID GEZIEN. Dat gevoel had ik.

Ik was uit bed gestapt moe en verdrietig en kwaad omdat ik het weeral zo laat had gemaakt en nu MAAR 7 km kon doen.

Ik kwam in Battel aan omtrent 14 u.

Het mooie weer was van de partij ! Zalig toch !

Natuurlijk kon ik het thema Pasen zomaar niet voorbijgaan. Sommige mensen hadden hun gevel of voordeur mooi versierd.

In de zaal zelf, voor ik vertrok, na 2 bokes met hesp en een tas koffie, viel het me op hoe goed daar alles was aangeduid. Ja, natuurlijk leg ik dat weer vast op foto.

En er werd ook extra aandacht besteed aan het personeel door een duidelijk opschrift om hen een beetje te sparen als het niet snel genoeg ging.

Onderweg heb ik genoten van de geur en het zicht van de Magnolia die in bloei stond. Prachtig.

Waar vorige week nog alles 'in bot' was, was nu alles opengebarsten om in volle glorie de bloemen en de frisgroene blaadjes naar buiten te laten komen.

Van langs het water zag ik de Sint-Romboutstoren staan.

Ook in de landbouw is er héél wat veranderd. De symmetrie waarmee die velden bewerkt worden kreeg ook mijn volle aandacht.

Dat heeft toch iets, die kaarsrechte of gebogen lijnen in de grond.

En dan vond ik het ook grappig, de foto met vooraan de kerstbomen met daarachter de fruitbomen in volle bloei ! De overgang van kerstmis naar de zomer.

En onderweg heb ik me ook laten verleiden door de grillige vormen van de knotwilgen die al dan niet gesnoeid waren.

En door het meertje midden in het bos, zo'n mooie plek.

En de doorkijk vanonder een brug of de constructie ervan.

De Battelbrug en de Sluis, de warterkant met de vissers.

De hond die een frisse duik deed en de eenden die gezellig toekeken.

Een moooi gebouw: de 'groene' school, het krijgt allemaal mijn aandacht.

Na de wandeling kwam ik terug in de zaal.
Ik had zin in zo'n croque-monsieur. De groentjes waren helaas al op maar de croque was nog te verkrijgen.

Daarbij dit keer géén trappist, maar een bruisend water omdat ik later op de avond nog ging feesten !

En dan hoor ik daar iemand mijn naam roepen ? Ik keek om maar herkende niemand.

Het bleek Mark te zijn, secretaris en werkzaam bij Aktivia, en aangezien ik mijn foto's altijd naar hen doorstuur, en er altijd ééntje van mezelf bijstaat, had hij mij herkend en kon ik hem niet herkennen.

Hij kwam kennismaken en ik vond het leuk een stukje 'aktivia' eens in levende lijve tegen te komen.

Zoals jullie kunnen zien zat hij daar in volledige ruststand na een waarschijnlijk zéér drukke dag.

De groetjes aan iedereen en bedankt voor de goede zorgen.

Rosa